Newsletter-Anmeldung

This is a preview page for ScrollPopup. It is not meant for public viewing. Your ScrollPopup ad should appear at the bottom of this page.

If you are happy with your ScrollPopup ad, be sure to turn it on from the Settings Page.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut id aliis narrare gestiant? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Duo Reges: constructio interrete. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Quippe: habes enim a rhetoribus; Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Prioris generis est docilitas, memoria; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Perge porro; Illud autem ipsum qui optineri potest, quod dicitis, omnis animi et voluptates et dolores ad corporis voluptates ac dolores pertinere? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria?

Ille igitur vidit, non modo quot fuissent adhuc philosophorum de summo bono, sed quot omnino esse possent sententiae. Dici enim nihil potest verius. Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Quare attendo te studiose et, quaecumque rebus iis, de quibus hic sermo est, nomina inponis, memoriae mando; Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Est autem situm in nobis ut et adversa quasi perpetua oblivione obruamus et secunda iucunde ac suaviter meminerimus. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Quocirca intellegi necesse est in ipsis rebus, quae discuntur et cognoscuntur, invitamenta inesse, quibus ad discendum cognoscendumque moveamur. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Aberat omnis dolor, qui si adesset, nec molliter ferret et tamen medicis plus quam philosophis uteretur. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Ne id quidem, nisi multa annorum intercesserint milia, ut omnium siderum eodem, unde profecta sint, fiat ad unum tempus reversio. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Si in ipso corpore multa voluptati praeponenda sunt, ut vires, valitudo, velocitas, pulchritudo, quid tandem in animis censes? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.

Cuius tanta tormenta sunt, ut in iis beata vita, si modo dolor summum malum est, esse non possit. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Iam contemni non poteris.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut id aliis narrare gestiant? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Duo Reges: constructio interrete. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Quippe: habes enim a rhetoribus; Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Prioris generis est docilitas, memoria; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Perge porro; Illud autem ipsum qui optineri potest, quod dicitis, omnis animi et voluptates et dolores ad corporis voluptates ac dolores pertinere? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria?

Ille igitur vidit, non modo quot fuissent adhuc philosophorum de summo bono, sed quot omnino esse possent sententiae. Dici enim nihil potest verius. Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Quare attendo te studiose et, quaecumque rebus iis, de quibus hic sermo est, nomina inponis, memoriae mando; Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Est autem situm in nobis ut et adversa quasi perpetua oblivione obruamus et secunda iucunde ac suaviter meminerimus. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Quocirca intellegi necesse est in ipsis rebus, quae discuntur et cognoscuntur, invitamenta inesse, quibus ad discendum cognoscendumque moveamur. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Aberat omnis dolor, qui si adesset, nec molliter ferret et tamen medicis plus quam philosophis uteretur. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Ne id quidem, nisi multa annorum intercesserint milia, ut omnium siderum eodem, unde profecta sint, fiat ad unum tempus reversio. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Si in ipso corpore multa voluptati praeponenda sunt, ut vires, valitudo, velocitas, pulchritudo, quid tandem in animis censes? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.

Cuius tanta tormenta sunt, ut in iis beata vita, si modo dolor summum malum est, esse non possit. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Iam contemni non poteris.